ژن و یک سئوال

[ad_1]


ژن و یک سئوال / امیدحسینی

اگر من هم می‌دیدم که خانواده‌ام (از پدر گرفته تا عمو و دایی و عمه و خاله) سی چهل سال است که مشاغل و مسئولیت‌های مختلف مملکت را در اختیار دارند و با گذشت زمان و جابجایی دولت‌ها همچنان جزو مسوولین کشور هستند (حالا جایش فرقی نمی‌کند. گاهی دولت و مجلس، گاهی هم شهرداری و شورای شهر و …) در این‌صورت آیا فکر نمی‌کردم که ژن من حتما ژن برتر است؟! و آیا خواسته و ناخواسته برایم یک حس اعتماد به نفس به وجود نمی‌آمد؟

پس به فرزند آقای عارف ایرادی وارد نیست. این بندگان خدا (که تعدادشان زیاد است) از وقتی چشم باز کرده‌اند خود را در دم و دستگاه حکومتی دیده‌اند و حق دارند خود را نژاد برتر بدانند. ایراد از سیستمی است که چرخش و جابجایی و تغییر مسوولانش کم و ورود افراد جدید به آن سخت است. در نتیجه رانت قدرت و ثروت در دست همان نژاد برتر و تیر و طایفه‌شان باقی می‌ماند و ادامه ماجرا…

بخش زیادی از واکنش منفی اصلاح‌طلبان به صحبت‌های پسر آقای عارف برمی‌گردد به اختلافات اخیر ایشان باهم. وگرنه معمولا در موارد مشابه دیگر یا سکوت می‌کردند یا توجیه!

از ماجرای دختر آقای صفدر حسینی بگیرید که با رانت پدر، نماینده مجلس شد تا دختر وزیر آموزش و پرورش که به قول آقای جهانگیری بیکار بود و ۲۰۰ میلیون واردات کالا داشت!

نیازی به توضیح نیست که حرف من اصلا درباره تجارت مشروع و کسب قدرت مشروع نیست. با اتهامات بی‌سند و مدرک هم کاری ندارم. منظور فقط و فقط تاثیر رانت قدرت و ثروت در پیشرفت آقازاده‌هاست. این مورد هم البته به جناح و جریان خاصی محدود نیست. خوشبختانه هردو جناح کشور آقازاده‌های موفقی دارند.

ژن و یک سئوال



ژن و یک سئوال


حسین دهباشیدهباشی

[ad_2]

لینک منبع

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *